Kyle Mizokami

PISjournalKorejska demilitarizovana zona je gotovo sigurno najnaoružanije mjesto na Zemlji, a u slučaju rata, plan Sjeverne Koreje je da upotrijebi ogromnu vatrenu moć i brzinu djelovanja za izvođenje „Non-stop napada“.

Dezertiranje sjevernokorejskog vojnika preko demilitarizovane zone (DMZ) koja razdvaja dvije Koreje naglašava koliko je teško preći iz jedne Koreje u drugu. Ograde,mine i vojne patrole sa obje strane, utvrđenja i velike koncentracije borbeno spremnih trupa, u slučaju rata, napravit će od demilitarizovane zone najsmrtonosnije mjesto na svijetu.

Trenutna linija razgraničenja između Sjeverne i Južne Koreje je riješena Korejskim mirovnim sporazumom iz jula 1953. godine. Dvije strane su se složile oko demilitarizovane zone širine približno 2,5 milje i dužine približno 160 milja, koja bi sjekla poluostrvo. Tehnički ne postoji “granica”, jer ni jedna Koreja ne smatra drugu Koreju zasebnom zemljom, pa je DMZ postala de facto granica. Iako se za DMZ obično kaže da prati 38. paralelnu liniju, ona zapravo pada ispod 38. paralele na zapadu i ide iznad nje na istoku.

Područje sjevera demilitarizovane zone spada pod nadležnost Korejske narodne armije(Iako postoji Biro za graničnu sigurnost, on štiti samo granice s Kinom i Rusijom.) Sjeverna Koreja je podigla niz utvrđenja i odbrambenih struktura dizajniranih da spriječi južnokorejske snage da pređu granicu. Njenom dužinom prolazi električna ograda, zajedno sa poljima sa protupješadijskim minama. KNA je takođe izgradila brojne osmatračnice dizajnirane da nadgledaju potencijalne upade od strane Južne Koreje.

Oružane snage Sjeverne Koreje broje 1,2 miliona naoružanih muškaraca i žena i odlučno drže  ofanzivni stav. Otprilike 70 posto kopnenih snaga i 50 posto zračnih i pomorskih snaga nalazi se unutar šezdeset milja od DMZ-a. Sjeverna Koreja je izgradila nekoliko podzemnih tunela koji su prelazili DMZ, a najmanje četiri je otkrila i zapečatila vojska Republike Koreje između 1974. i 2000. Počevši od ranih 2000-ih, Pjongjang je navodno počeo graditi mrežu od najmanje 800 bunkera u blizini granice, od kojih svaki može da primi 1.500 do 2.000 vojnika lake pješadije KNA koji će djelovati kao zaštitne tačke pre nego što trupe krenu u prekogranični napad.

U slučaju rata, plan Sjeverne Koreje je da upotrijebi ogromnu vatrenu moć i brzinu djelovanja za izvođenje „Non-stop napada“. Godine 1992. Kim Džong-il, otac sadašnjeg vođe Kim Džong-una, zaključio je da bi samo munjevit napad preko granice, poznat kao “Okupacija Južne Koreje, sve do Pusana, za tri dana” mogao uspjeti u svjetlu nadjačavanja vatrene moći američkih snaga koje bi mogle oslabiti bilo koji od poteza Pjongjanga.

Kada bi rat počeo, tri prednja pješadijska korpusa KNA, I, II i IV korpus, uz podršku lakih pješadijskih brigada, 620. brigade i Kangdong artiljerijskog korpusa, pokrenuli bi munjevit napad preko DMZ-a. Podršku bi pružili i lovci vazduhoplovnih snaga KNA, helikopteri i avioni sa komandosima, padobrancima i diverzantima južno od granice, i amfibijski napadi na taktički značajna južnokorejska ostrva i obalna područja. Podmornice KNA bi rasporedile mornaričke komandose i presrele mornarice Južne Koreje i SAD-a, posebno amfibijske snage spremne za protunapad.

Snažni napadi tri korpusa KNA – gotovo sigurno podržani izdašnim količinama hemijskog oružja – idealno bi generirali barem jedan proboj na zapadnu i istočnu obalu, pri čemu je zapad važniji zbog prisustva južnokorejskog glavnog grada Seula. Na zapadnoj obali, 815. mehanizovani korpus KNA i 820. tenkovski korpus, svaki sa stotinama tenkova i borbenih vozila pešadije, spremni su da iskoriste svaki proboj, dok su 108. i 806. mehanizovani korpus spremni da urade isto na istočnoj obali.

Sjevernokorejske jedinice teške artiljerije poput 620. i Kangdong korpusa bi pucale sa zaštitnih položaja poznatih kao Hardened Artillery Sites, ili HARTS. Ukopani u planinske obronke i često zaštićeni betonskim krilima, HARTS su dizajnirani da obezbijede uzdignutu platformu sa koje teška artiljerija može gađati jug kao podršku invaziji ili izvoditi napade na Seul. Lokacije omogućavaju artiljeriji Sjeverne Koreje da pokrene svoje smrtonosne artiljerijske napade, a zatim se povuče u unutrašnjost planine, brda ili grubog terena kako bi se sakrila od američkih i južnokorejskih aviona, artiljerije i projektila. Mnoge HARTS lokacije su već identificirane, ali će neke nesumnjivo ostati neotkrivene. Njihova sposobnost da ciljaju civile čini ih prioritetom broj jedan u ratu.

U međuvremenu, južno od DMZ-a, Južna Koreja također ima opsežnu odbranu osmišljenu da spriječi vojsku da pređe granicu. Trupe vojske Republike Koreje redovno patroliraju granicom, provjeravaju je li ima li znakova infiltracije, s teškim mitraljezima i drugim oružjem za podršku u ključnim područjima. (Vojnici Republike Koreje koji patroliraju u DMZ-u smatraju se „naoružanom policijom“, a ne „vojskom“) Godine 2010., naoružani granični stražarski robot SGR-1 počeo je patrolirati DMZ-om, što odražava visoke troškove u ljudstvu povezanih s pokrivanjem cijele zone od 160 milja.

Postoje i drugi načini da se oružane i mehanizovane snage drže podalje. Mnogi putevi i autoputevi između Seula i DMZ-a dizajnirani su tako da se lako blokiraju u slučaju invazije. Putevi koji idu od sjevera do juga kanalizirani su kroz uske prolaze koji se lako blokiraju, uključujući betonske cilindre koje drže kablovi stupove koji se lako ruše. Ove takozvane prepreke nisu dizajnirane da trajno zaustave napredovanje snaga KNA, već samo da ih uspore dovoljno dugo kako bi branioci mogli da naprave efikasnu odbranu.

Ako sjever izvede prekogranični napad, južne trupe će pokušati da zaustave snage KNA što je moguće bliže granici. Seul je samo pola sata vožnje od DMZ-a, a urbano širenje znači da bi čak i manji prodor mogao doći do periferije grada. Snage Južne Koreje na granici bi možda bile nadjačane u broju ljudi ali možda ne i u naoružanosti, pošto vojna tehnologija KNA daleko zaostaje za tehnologijom juga.

U svakom prekograničnom napadu, što bi KNA trebalo više vremena da pobijedi, time je veća vjerovatnoća da će Sjedinjene Države i Južna Koreja biti u prednosti. Produžena ofanziva znači više vremena za vojsku Južne Koreje da  upotrijebi rezerve i, što je možda još važnije, više vremena za američke zračne, kopnene i pomorske jedinice da stignu i uđu u borbu. Kao odgovor, dio borbenog plana KNA je napad na aerodrome, luke i druge ulazne tačke na poluostrvo, zatvarajući ga kako pojačanje ne bi stiglo i dajući vremena borbenim jedinicama na prvoj liniji da pobijede u ratu.

Korejska demilitarizovana zona je gotovo sigurno najnaoružanije mjesto na Zemlji. U slučaju da se dogodi nezamislivo, prisustvo tri velike armije na Korejskom poluostrvu i njihova vatrena moć učinile bi ga jednim od najsmrtonosnijih bojišta ikada.

korejski rat korejski rat korejski rat korejski rat

Izvor

Prethodni članakNamjere predsjednika Putina sa SAD-om u Evropi
Naredni članakNjemačko kolebanje u ukrajinskoj krizi i njemačko-ruski odnosi

OSTAVITI ODGOVOR

Molimo unesite komentar!
Ovdje unesite svoje ime