PISjournal – Svjetska inicijativa, koju pokreću zapadni stručnjaci i stručnjaci, usmjerena je na ušutkavanje bilo kakvog poređenja između cionističkog entiteta (tj. “Izraela”) i nacističkog njemačkog režima iz 1930-ih i 40-ih.
Čak i usred trenutnog cionističkog genocida u Gazi, ovo poređenje izaziva gnjev savremenih zapadnih političkih struja.
Ovom de facto tabuu je dala ogromnu važnost organizacija Međunarodni savez za sjećanje na Holokaust (IHRA), koja je tvrdila da se “kritika Izraela slična onoj upućenoj bilo kojoj drugoj zemlji ne može smatrati antisemitizmom”. Ipak, zbunjujuće se dodaje da je primjer antisemitizma u “javnom životu” poređenje “savremene izraelske politike s politikom nacista”. Ovaj esej tvrdi, u najmanju ruku, da postoji zajednički nazivnik koji podupire teritorijalne ambicije nacističkog njemačkog režima i britanske imperijalne temelje savremenog cionističkog entiteta.
Nacisti su skraćenica za Nacionalsocijalističku njemačku radničku partiju. Većim dijelom svog postojanja, naciste je predvodio Adolf Hitler, koji je postao vođa Njemačke 1933. godine. On je 1939. godine poveo nacistički njemački režim u evropski rat. Godine 1941., nakon što je vojno pobijedila veći dio zapadne Evrope, Poljsku i Čehoslovačku, te protjerala britansku vojsku s kopna, Njemačka je pokrenula Operaciju Barbarossa, trostruki napad s ciljem vojnog pokoravanja Sovjetskog Saveza (SU).
Njemačke vojne jedinice imale su za cilj istovremeno napasti i okupirati Lenjingrad (današnji Sankt Peterburg), Moskvu i Kijev u Ukrajini (tada dio SU). Preko 90 posto njemačke kopnene vojske tokom Drugog svjetskog rata bilo je posvećeno uništavanju i okupaciji istočne Evrope i Rusije. Vizija i teritorijalna ambicija nacista bila je stvaranje Njemačkog carstva, takozvanog Trećeg rajha, na leđima okupirane istočne Evrope, a posebno Rusije.
Historičar Mark Mazower, u svojoj historiji Evrope, Tamni kontinent, tvrdi da “…nije moguće razmatrati Hitlerove kontinentalne ambicije bez njihovog sagledavanja u kontekstu evropskog imperijalizma u inostranstvu.” Konkretno, Hitler je bio zadivljen Britanskim carstvom. Mazower tvrdi da je “Hitlerova mašta bila zarobljena primjerom Britanskog carstva.” To dodatno potvrđuje i drugi historičar, Niall Ferguson, koji navodi da je Hitler “više puta izrazio svoje divljenje prema britanskom imperijalizmu”. Kao takav, prema autoru Svenu Lindqvistu, u svom seminalnom djelu, Istrebite sve zvijeri, Hitler je bio toliko očaran Evropskim carstvom u drugim dijelovima svijeta da je želio uspostaviti “kontinentalni ekvivalent” Britanskog carstva.
Razlog invazije nacističke Njemačke na Sovjetski Savez bio je svođenje zemlje na vazalsko stanje po nalogu Njemačkog carstva, Trećeg rajha. Krajnji cilj bio je ‘porobiti’ rusko stanovništvo na osnovu Hitlerove percepcije da je Britansko carstvo ‘porobilo’ Indijce u prethodnih 200 godina. “Ono što je Indija bila za Englesku”, izjavio je nacistički Führer, “teritorije Rusije bit će za nas”. Za Hitlera je britanska okupacija Indije bila plan. Kao takav, Hitler je vjerovao da je bogatstvo Britanije “rezultat… kapitalističke eksploatacije tri stotine pedeset miliona robova”.
Poput Britanskog carstva, Hitlerov Reich nije bio ograničen samo na teritorijalnu eksploataciju. Centralni stub nacističke ideologije bio je koncept “Lebensrauma”, što djelimično znači uspostavljanje životnog prostora za Nijemce izvan Njemačke. Nasilnim etničkim čišćenjem Istočne Evrope i okupirane Rusije od većine stanovništva kroz masovna klanja i genocide, nacisti su mislili da će obezbijediti kolonijalni izlaz za višak njemačkog stanovništva. To bi zauzvrat, barem u teoriji, značilo ublažavanje društveno-ekonomskih napetosti na domaćem frontu, pri čemu bi se neki pripadnici “čiste” njemačke rase selili na nove pašnjake kako bi kolonizirali novookupiranu teritoriju.
Što se tiče postojećih populacija na ovim novostečenim pašnjacima, one bi bile pokorene, ako ne i potpuno eliminirane. Očigledno je da je ova ideja stara koliko i sam moderni kolonijalizam. Moderna evropska kolonijalna historija prepuna je primjera kako su se iskrcale na neko ništa ne sluteće područje u Africi, Južnoj Americi ili Aziji samo da bi autohtono stanovništvo na kraju bilo pokoreno, ako ne i eliminirano, a njihovi resursi prisilno izvučeni u korist određene imperijalne metropole poput Londona, Pariza, Amsterdama itd.
Dok su druga evropska carstva omalovažavala i dehumanizirala autohtono stanovništvo Amerike, Afrikance i Indijance, nacistička rasna ideologija ih je prisilila da vjeruju i smatraju slavenske narode istočne Evrope, kao i manjine poput Jevreja i Roma, rasno inferiornim i zapravo nedostojnim ljudskog postojanja.
Nacisti su, u suštini, preokrenuli scenario. Dok su moderne kolonijalne evropske sile uspostavile svoja carstva širom svijeta u Južnoj Americi, Aziji, Africi, nacisti su imali za cilj uspostaviti svoje carstvo, Treći Rajh, sa svim njegovim pratećim genocidima i pokoljima, u Istočnoj Evropi.
Dok se Hitler pripremao za svoj rat na evropskom kontinentu, 1937. godine, budući britanski vođa, Winston Churchill, s oduševljenjem je podržao evropsku kolonijalnu moć u Aziji i Africi i njene prateće genocide.
Na Peel komisiji za Palestinu, Churchill je izjavio: “Ne priznajem da pas u jaslama ima konačno pravo na jasle, čak i ako je tamo ležao jako dugo… Ne priznajem, na primjer, da je velika nepravda učinjena Indijancima Amerike ili crncima Australije… Ne mislim da su Indijanci imali ikakvo pravo reći: ‘Američki kontinent pripada nama i nećemo dozvoliti da iko od ovih evropskih doseljenika dođe ovdje’. Nisu imali pravo, niti su imali moć.”
Churchilla su pitali za mišljenje o palestinskom arapskom ustanku i otporu protiv okupacije Palestine od strane Britanskog carstva u aprilu 1936. Njegova primjedba oslikava duh rasističkih genocidnih Evropljana. Nema nikakve sumnje da bi Hitler smatrao ovu izjavu kontroverznom. Zapravo, on bi je svim srcem nosio sa sobom dok je pokretao Operaciju Barbarossa na Istočnu Evropu i Sovjetski Savez. Kao što Mazower piše: “Protjerivanje i kolonizacija, istrebljenje i socijalno zbrinjavanje bile su dvije strane iste imperijalne nacističke medalje.”
Churchill je opravdavao potčinjavanje palestinskog stanovništva tokom britanske okupacije, poznate i kao Britanski mandat. Britaniji je mandat dodijelila Liga naroda, prethodnica Ujedinjenih nacija, kojom su dominirali pobjednici Prvog svjetskog rata. Centralni zadatak Mandata bio je “sprovođenje u djelo deklaracije koju je prvobitno dala Vlada Njegovog Britanskog Veličanstva 2. novembra 1917. godine, a koju su usvojile navedene Sile, u korist uspostavljanja nacionalnog doma za jevrejski narod u Palestini…”. Deklaracija o kojoj se govori u Mandatu poznata je kao Balfourova deklaracija, koju je izdao britanski ministar vanjskih poslova Arthur Balfour i uputio je Lordu Lionelu Walteru Rothschildu, višem jevrejskom plemiću, kako bi prenio njenu poruku Cionističkoj federaciji, britanskom krilu cionističkog pokreta.
Političku ideologiju cionizma osnovao je Theodor Herzl, bečki jevrejski novinar i advokat koji je nastojao riješiti višegodišnju diskriminaciju s kojom se suočavaju evropski Jevreji uspostavljanjem zemlje u koju evropski Jevreji mogu imigrirati, naseliti se i kolonizirati. Rashid Khalidi, u svojoj knjizi Stogodišnji rat protiv Palestine , tvrdio je da je “prije osiguranja britanske podrške, cionistički pokret bio kolonizacijski projekt u potrazi za pokroviteljem velike sile”. Objavljivanjem Balfourove deklaracije od strane Britanije, ovaj projekt je postao stvarnost, a prema Khalidijevim riječima, pokret je od 1917. godine nadalje postao “razmaženo pastorče britanskog kolonijalizma”. Kada je Deklaracija objavljena, stanovništvo Palestine bilo je 700.000 Arapa, muslimana i kršćana, a moguće i 60.000 Jevreja.
Godinu dana nakon što je mandat zvanično dodijeljen Britanskom Carstvu, Arthur Balfour, David Lloyd George, tadašnji britanski premijer, na sastanku s Chaimom Weizmannom, vođom cionističkog pokreta u Velikoj Britaniji, uputio je tadašnjeg sekretara za kolonije Winstona Churchilla da “ne smije dati predstavničku vladu Palestini”. Na istom sastanku, i Balfour i Lloyd George potvrdili su Weizmannu da pod Jevrejskim nacionalnim domom zapravo “misle na eventualnu jevrejsku državu”.
Drugim riječima, izraz “Jevrejski nacionalni dom” bio je jednostavno površno izgovoren način da se opiše cionističko-kolonijalni entitet preko leđa autohtonog palestinskog stanovništva, kako je Balfour kasnije rekao: “…U Palestini ne namjeravamo čak ni proći kroz formu konsultovanja želja sadašnjih stanovnika zemlje…” jer je cionizam, “bio on ispravan ili pogrešan, dobar ili loš, ukorijenjen u vjekovnoj tradiciji, u sadašnjim potrebama, u budućim nadama, od daleko dubljeg značaja od želja i predrasuda 700.000 Arapa koji sada naseljavaju tu drevnu zemlju.”
Balfour je, poput Churchilla, smatrao autohtono palestinsko stanovništvo nedostojnim svoje zemlje, baš kao što je Hitler smatrao slavensko, jevrejsko i romsko stanovništvo nedostojnim svoje zemlje.
List Guardian je dao glas zašto je Britansko carstvo izdalo Balfourovu deklaraciju i prateći cionističko-kolonijalni projekat kada je u uvodniku napisao da “Palestina ima poseban značaj za Veliku Britaniju jer u rukama neprijateljske sile može postati… sigurna baza iz koje se može organizovati kopneni napad na Egipat…”. Stoga je u interesu Britanije da “nijedna sila ne bi trebala biti smještena u Palestini” koja “vjerovatno bude neprijateljski raspoložena” prema Britanskom carstvu.
Veliki dio plijena (tj. “trgovine”) Britanskog carstva iz Indije i istočne Afrike dolazio je kroz egipatski Sueski kanal. Stoga bi neprijateljska sila (tj. nezavisna sila) mogla predstavljati prijetnju vrlo važnoj imperijalnoj životnoj liniji. Kao što je ljevičarski časopis New Statesman otvoreno izjavio, “poseban interes Britanskog carstva za Palestinu posljedica je blizine Sueskog kanala”. Jedini očigledan zaključak je onda imperativno “izvršiti cionističku restauraciju pod britanskim pokroviteljstvom”.
Nedavno je u New York Timesu profesor moderne srednjevjekovne historije na Univerzitetu u Oxfordu, Eugene Rogan, tvrdio da je u “vrijeme Balfourove deklaracije… Britanija imala svjetsko carstvo, koje 1917. godine nisu mogli ni zamisliti da izgube…”. Rogan tvrdi da je britanska podrška Balfourovoj deklaraciji “bila manje moralna nego strateška”. Rogan dalje dodaje da su Britanci “tražili klijentsku zajednicu u Palestini koja bi spriječila da teritorija padne u neprijateljske ruke. London se bojao da bi se teritorija mogla koristiti kao odskočna daska za napade na Sueski kanal, koji je tada bio pod kontrolom Velike Britanije”.
Do vremena Arapskog ustanka 1936. godine, evropski cionisti-kolonijalisti su imigrirali u Palestinu u stotinama hiljada. Cionističko-jevrejsko stanovništvo se pod pokroviteljstvom Britanskog carstva proširilo na najmanje 380.000. Palestinci su pokušali mirnim putem okončati britanski cionistički kolonijalni projekat, ali je Carstvo odbilo njihove zahtjeve. Sekretar za kolonije u ovom periodu, William Ormsby-Gore, izjavio je u parlamentu u junu 1936. godine da:”…Arapi zahtijevaju potpuni prekid sve jevrejske imigracije, potpuni prekid sve prodaje zemljišta i prenos Vlade Palestine… na ono što oni nazivaju Nacionalnom vladom odgovornom izabranoj demokratskoj skupštini. To su njihova tri zahtjeva i, iskreno rečeno, ti zahtjevi se ne mogu prihvatiti.”
Na osnovu toga, tokom sljedeće tri godine, britanska kolonijalna sila je nanosila smrt i uništenje starosjedilačkim Palestincima i njihovom otporu, istovremeno osnažujući novopridošle evropske cionističke kolonijalne doseljenike. Balfourova deklaracija govorila je o britanskoj vladi koja koristi “najbolje napore da olakša postizanje ovog cilja”, tj. jevrejskog “nacionalnog doma”. Moglo bi se tvrditi da su ti “najbolji napori” ono što dr. Matthew Hughes opisuje u svojoj knjizi ” Britansko pacificiranje Palestine” .
On definira pacifikaciju kao “upotrebu nasilja za postizanje političkog cilja… ali primarna meta je subjekt, [okupirano] stanovništvo…”. Čudno je da Hughes u svojoj knjizi ne spominje Balfourovu deklaraciju, ali pruža mnoštvo detalja o metodama koje je Britansko carstvo koristilo za potčinjavanje Palestinaca u korist svog cionističko-kolonijalnog projekta u Palestini. Progonili su vođe otpora, uništavali njihovu imovinu i “opsesivno” razoružavali Palestince. Britanija je uvela uzimanje palestinskih talaca i njihovo korištenje kao živih štitova u automobilima, vozovima i zgradama. U jednom trenutku, koristili su gradonačelnika Nablusa kao živi štit na zgradi.
Britanija je dalje uvela koncentracione logore iz Južne Afrike i otvorene kaveze za okupljanje cijelih palestinskih seljana za koje se smatralo da simpatiziraju otpor. U jednom trenutku svoje studije, Hughes navodi da je Carstvo “nanosilo strašne zloupotrebe – premlaćivalo muškarce do smrti, ostavljalo ih da umru u žičanim kavezima na suncu, ilegalno pogubljivalo ljude, dizalo u zrak seljane zarobljene u vozilima na minama, mučilo i bičevalo ljude…” Praksa koja se danas povezuje sa cionističkim režimom, a to je prisiljavanje Palestinaca da ruše vlastite kuće, uvedena je od strane Britanije 1930-ih. Sadističko mučenje, i fizičko i seksualno, uvela je britanska vojska i policija, poput vješanja palestinskih talaca naopačke i mokrenja u nozdrve zarobljenika.
Ove i mnoge druge metode koristile su britanske kolonijalne snage kako bi pokorile i razvlastile autohtono palestinsko stanovništvo, dok su istovremeno, što je ključno, osnažile cionističke kolonijalne doseljenike. Kako Hughes piše, Britanija je naoružala “jevrejske prekobrojne policijske i pomoćne snage… i [obučavala] jevrejske vojnike, od kojih su mnogi kasnije postali kadrovi izraelskih oružanih snaga”. Buduće cionističke doseljenike poput Moshea Dayana i Yigala Allona Britanija je tokom tih godina obučavala da ubijaju, muče i bičuju Palestince. Stoga ne čudi što cionistički historičar tvrdi da se pojam “jevrejskog ratnika – kao kulturni i društveni model i kao životna činjenica – pojavio tokom arapske pobune”.
Hughes ispravno navodi da su glavni korisnici pacifikacije Palestine od strane Britanskog carstva, ili kako Balfourova deklaracija navodi, vršenja “najboljih napora” Carstva, bili cionistički kolonijalisti jer je “britanska vojska nenamjerno obavila posao Jevreja za njih… Jevreji su igrali sporednu ulogu tokom pobune, učestvujući sa pomoćnim snagama uz britanske trupe… ali je njihova zajednica imala najviše politički i vojno koristi od borbi.” (Očigledno, ovaj autor se ne slaže sa idejom da je Britanija “nenamjerno” pomagala cionističkim kolonijalistima ili da su cionisti samo “učestvovali”, tj. nisu bili obučavani. Zaista, cionistički kolonijalisti su bili britanski štićenici).
Stoga, kada je izbio rat 1947-48, cionistički kolonijalisti su uspješno etnički očistili veći dio Palestine od njenog autohtonog stanovništva jer je Britansko carstvo obavilo većinu temeljnog vojnog rada “prije nego što je rat uopće počeo”. Ovo se uredno poklapa s onim što palestinski revolucionar Ghassan Kanafani tvrdi da je rat 1947-48 bio jednostavno cionistički kolonijalisti koji su brali “plodove poraza pobune 1936. godine, što im je izbijanje [svjetskog] rata spriječilo da učine ranije”.
Da upotrijebimo Churchillovu terminologiju, Rusija, ili konkretno Sovjetski Savez, imala je “moć” da odbije nacistički kolonijalni projekat, Treći Reich, dok Palestinci nisu imali moć da odbiju britanski cionističko-kolonijalni projekat. Neuspjeli kolonijalizam nacista zasnivao se na uspostavljanju novog carstva, Trećeg Reicha. Temeljni kolonijalizam cionističko-jevrejskog naroda u početku se zasnivao na osiguranju interesa Britanskog carstva.
U procesu stvaranja nacističkog carstva, Hitler je provodio eliminacionističku politiku kojom su milioni pobijeni kako bi se utro put budućem Trećem rajhu. Dok je Britansko carstvo težilo potpunoj pacifikaciji autohtonog stanovništva Palestine kako bi uspostavilo svoj cionističko-kolonijalni projekat. Dok je Operacija Barbarossa bila u prvom planu i izgledalo je kao da je na ivici pobjede, Mahatma Gandhi je održao govor u aprilu 1941. godine u kojem je izjavio da su “Hitlerizam i Čerčilizam zapravo ista stvar… razlika je samo u stepenu.”
Gledajući unatrag, još jedna velika razlika je u tome što je Hitler propao, dok je Britansko carstvo uspjelo postaviti temelje cionističko-kolonijalnog projekta u Palestini.Sasvim je jasno da određenom aspektu radne definicije antisemitizma koju je dala IHRA nedostaje historijska pismenost. Definicija IHRA-e ne uzima u obzir ni globalni historijski kontekst pojave nacista predvođenih Adolfom Hitlerom, ni kako se cionizam manifestovao u rukama Britanskog carstva tokom okupacije Palestine. Britanski političari koji su progurali implementaciju Balfourove deklaracije, poput Davida Lloyd-Georgea i Winstona Churchilla, bili su neskriveni rasistički kolonijalni imperijalisti koji su mislili da svijet pripada njima, a Hitlera je djelimično inspirisalo njihovo carstvo u njegovim teritorijalnim ambicijama.
Veliki dio poricanja da je cionizam kolonijalni projekat zasniva se na minimiziranju ili zanemarivanju uloge koju je Britansko carstvo imalo u stvaranju cionističkog entiteta (“Jevrejski nacionalni dom”) od 1917. godine nadalje, a koji je zvanično nastao u maju 1948. S druge strane, IHRA, čini se, ne uzima u obzir u svojoj radnoj definiciji antisemitizma činjenicu da je razlog većine miliona smrti i genocida koje su nacisti počinili u Drugom svjetskom ratu bio uspostavljanje kolonijalnog Njemačkog carstva u Istočnoj Evropi. Na osnovu toga, nema ništa loše u tome da IHRA preispita svoju radnu definiciju antisemitizma.
