PISjournal – Rasizam je teorija ili praksa prema kojoj se ljudi ili grupa ljudi odvajaju od ostalih zbog svojih prirodnih fizičkih obilježja npr., boja kože ili na osnovu njima pripisanih atributa npr., stereotipi. Prema ovoj teoriji, jedna “određena rasa” ima predodređen status i pravo na vlast i dominaciju u odnosu na druge. ksenofobija
U stvarnom životu, to je jedna brutalna krajnost koja uzrokuje nejednakost u društvu, dovodi do napada, od kojih su mnogi i fatalni, sprječava se napredak jedne države ili pak društva da se u potpunosti posveti i ostvari vrhunac u poštovanju i sprovođenju ljudskih prava i sloboda. Nažalost rasizam i njegovi derivati – ideologije koje su nastale na njemu poput nacizma, cionizma ili pak kolonijalizam koji je za posljedicu imao to da jedna kolonizatorska sila vlada nad drugim “slabim, potčinjenim rasama”, koristi sve njihove stvarne potencijale ali im nikad ne dopušta da budu jednaki sa njima.
Rasizam nažalost nikad nije nestao, prisutan je kroz historiju i ostavio je dubok trag na društva iako postoji ta većina koja se neprestano bori protiv njega. Na tlu Evrope rasizam je u porastu, djelomično zbog ekonomske krize a djelomično zbog sve većeg broja migranata.
Jedna od tih država gdje je rasizam u porastu jeste Njemačka, država snova balkanskog čovjeka.
Dana 03. oktobra 1990. godine Njemačka se ujedinila padom Berlinskog zida.
U to vrijeme, ubrzo nakon ponovnog ujedinjenja Njemačke, u roku od nekoliko mjeseci dogodio se čitav niz rasističkih napada: u Hoyerswerdau, Rostocku, Möllnu, zatim u Solingenu. U Möllnu su napadi prvi put odnijeli ljudske živote.
Nešto poslije ponoći 23. novembra 1992. godine dvojica neonacista bacila su molotovljeve koktele u dvije kuće u Möllnu. Tada 19-godišnji Lars C. i 25-godišnji Mihael P. izabrali su za napade kuće u mirnom gradiću u Schleswig-Holsteinu jer su tamo živjele turske porodice. Nakon podmetanja požara, policiji i vatrogascima je upućen anonimni poziv u kojem je ukazano na požare i koji je završen sa “Heil Hitler”.
Stanari jedne od napadnutih kuća su spašeni, neki sa teškim povredama. U drugoj kući su umrle 51-godišnja Bahide Arslan, njena desetogodišnja unuka Yeliz i njena 14-godišnja sestrična Ayşe. Prije nego što je preminula, Bahide Arslan je bila u stanju da spasi svog sedmogodišnjeg unuka Ibrahima tako što ga je umotala u mokre peškire.
U Solingenu, gradu koji je nekad bio poznat po svojim noževima i makazama, postao je jedan od simbola najgoreg zločina iz mržnje. U tom napadu, život je izgubilo pet članova jedne turske porodice. Požar su podmetnuli neonacisti, mladići inspirisani ideologijom čiste rase, puni bijesa i mržnje prema svima koji nisu “čisti, bijeli Nijemci”.
Majka porodice ubijene u napadu na Solingen, Mevlude Genc, jedina je preživjela. U požaru koji je 1993. godine progutao njen dom izgubila je dvije kćeri, dvije unuke i rodicu.
Umjesto mržnje, Genc je do kraja života tražila oprost kao odgovor na ono što se dogodilo njenoj porodici. Postala je avangarda mira i pomirenja čija se velikodušnost duha možda može uporediti samo s Nelsonom Mandelom i Nadiom Murad.
“Od sada, moramo živjeti u bratstvu, skladu i prijateljstvu zauvijek. Nemam mržnju ni prema kome”, rekla je tokom jedne od brojnih kampanja za razumijevanje među kulturama i vjerama.
Budući da se niz ciljanih ubistava ljudi imigrantskog porijekla dogodio od početka do sredine 2000-ih (poznati su kao tzv., nacionalsocijalističko podzemlje ili NSU ubistva), Genc je nastavila apelirati na javnost da reagira s razumom i mjerom i vjerovati vladi da će kazniti počinitelje i donijeti pravdu žrtvama i njihovim porodicama.
Rasizam i zločini počinjeni u to ime najviše su izraženi u Istočnoj Njemačkoj.
Međutim, napad u Möllnu je u Njemačkoj izazvao i talas gnjeva i saosjećanja stanovništva. Još iste večeri kada se napad dogodio, nekoliko hiljada ljudi se okupilo u gradu na spontani tihi marš. U danima i sedmicama koje su uslijedile, širom Njemačke su održavane demonstracije i manifestacije protiv rasizma i ksenofobije.
Na sahrani u Hamburgu je bilo oko 10.000 ljudi, među njima i dva savezna ministra, ali ne i tadašnji kancelar Helmut Kohl (CDU). Savezna vlada ne želi da sprovodi „turizam saučešća”, naveo je Kol indirektno razlog za nedolazak na sahranu.
Počinioci iz Möllna su odgovarali na sudu i godinu dana kasnije su osuđeni na višegodišnje zatvorske kazne – za tri ubistva i pokušaj ubistva u sedam slučajeva. Obojica su sada ponovo na slobodi.
Rasističko nasilje je i dalje zastupljeno, uprkos pravnim mehanizmima koji štite prava svih koji žive u Njemačkoj.
U gradu Haleu 2019. godine desio se napad na sinagogu, a 2020. godine je u rasistički motiviranom napadu ubijen Hamza Kurtović, porijeklom iz Bosne i Hercegovine. Pored Hamze, ubijeno je još 8 osoba.
Početkom septembra ove godine u Möllnu, nepoznata lica su zapalila papire na oglasnoj tabli u ulaznom dijelu lokalne džamije gdje takođe živi jedna porodica. Niko nije povrijeđen. Istraga je još u toku.
Njemačka nije jedina država u kojoj se ovakve stvari dešavaju. Širom zapadnog svijeta takve stvari su svakodnevnica.
Nedavno objavljena studija Univerziteta u Leipzigu takođe pokazuje koliko je tema rasizma aktuelna u Njemačkoj. U studiji se doduše konstatuje pad čisto desničarskih ekstremističkih pogleda na svijet među Nijemcima.
Međutim, ksenofobični stavovi su široko rasprostranjeni: Skoro trećina ispitanih kaže da su „stranci” ovdje došli samo „da iskoriste njemačku socijalnu državu”, a skoro isto toliko smatra da je Njemačka „u opasnoj mjeri preplavljena strancima”. ksenofobija ksenofobija ksenofobija ksenofobija ksenofobija ksenofobija ksenofobija
Ekskluzivno PISjournal
